Hartendief

Nee, ik heb hem niet op slot gedaan, nee. Wie steelt nu een klein onschuldig weerloos roze mini-fietsje aan de balletschool? En toch was hij weg. Foetsie. Zelfs na een paar keer hard knipperen met de ogen, bleef het rek leger dan leeg.

We hadden prijs. Één van de 270.

Te voet naar huis. Onze snelheid was gestolen.

Het stappen deed de harten terug kloppen en de ademhaling weer een beetje op gang komen.

De hele middag hadden we nodig om alle verontwaardiging, ongeloof, woede, vertwijfeling, ontgoocheling, angst en verdriet te verteren. Geen aangifte-formulier of fietsdiefstallenbrigade die ons kalmeren kon.

Het was maar een fiets. De buizen, het stuur, de wielen en de pedalen konden ons gestolen worden.

Maar het was haar fiets.

Hoe blij we waren geweest toen we haar vonden op de tweedehandsmarkt. Roze! Dikke banden! Met beest-toeter! Mand! Bel! ‘20 inch’! Alles erop en eraan. Een perfecte match voor 30 euro! Bij die lieve zussen. Die zo blij waren om te zien dat de avontuurlijke geschiedenis met hun tweewieler nu met het volgende leuke meisje verder zou fietsen. Die met een gerust hart afscheid konden nemen, en ons, samen met vele warme herinneringen aan hun prille kindertijd, nog een hele tijd nazwaaiden. Daag!

Hij bracht ons helemaal naar de andere kant van de stad. Reisde mee op de trein. Vriendelijke, vrolijke, nederige, propere transportmodus. Vrijheid. Onafhankelijkheid. Zelfstandigheid. Eerste overwinningen in het medogenloze verkeer, op de echte grote straat. Wind in de haren, blos op de wangen, vleugels in de lucht.

De jongens die vol bewondering en misschien wel met een tikje jaloezie, de coole ‘mountainbike-zonder-spatborden’ (dat is een ding) wilden uitproberen op de speelplaats. Hij was zo stoer, daar kon geen kleur tegenop.

Het was haar fiets.

Maar het allerergste was dat bovenop de stukken staal en rubber, haar fiets en onze bewegingsvrijheid ook ons gevoel van veiligheid, samenhorigheid, respect, vertrouwen en rechtvaardigheid werden gestolen. Die dingen, veel kostbaarder dan 30 euro. Die dingen waarvoor je ’s morgens opstaat.

Ja, we hadden geleerd dat de fiets altijd op slot en vast moet. En ja ook dat de volgende zeker een nummer moet krijgen. En een pas en misschien zelfs wel een tag. Maar we kregen maar geen antwoord op de vraag: ‘Wie doet nu zoiets?’

Wraaklustige wreedaardigheden welden in ons op. Het bedenken van de meest bloeddorstige, vernederende martelstraffen voor laffe fietsendieven (o.a. met zadels die elektrische schokken geven, pedalen met superlijm, oorverdovende alarmsystemen, onuitwisbare inkt, afstandsbediening, en een ‘stink-modus’) deden ons bulderlachen en gieren van plezier! WOEHAHAHAAA!

Maar het beste wapen dat we uiteindelijk, het was al avond, vonden was oprecht medelijden.

Arme dief, die de echte waarde van de fiets nooit zal kennen.

Vaarwel liefste fiets,

W&dv

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *

Verstuur reactie