Druivenblad

Ik laat me weleens meeslepen door grasgroene dagdromen over grandioze tuinen, voluptueuze boomgaarden, eindeloze bloemenperken en ellenlange groentebedden. Maar eigenlijk moeten we ons erg geprivilegieerd voelen met een eigen gevel.

Dat de herfst toch nog op tijd is, is nu duidelijk te zien aan de druivelaar die ertegen groeit en nu, kaal, opgegeten en gekortwiekt, langzaam zijn winterslaap ingaat.

We hebben hem geplant toen er geen straf meer stond op het vergunningloos uithalen van een steen uit het voetpad en nog voor de heuglijke geboorte van de geveltuinbrigade. Natuur – openbare tegel, 1 – 0.

De natuur zegeviert steeds verder langs de muur van ons huis en de wonderen groeien.

Het mooie groen verkoelt, zuivert, geeft vruchten en biedt onderdak en voedsel aan vele dieren. We kregen bezoek van mezen, rupsen, lieveheersbeestjes, spinnen, bladluizen, kevers, vlinders, bijen en wie weet welk gekruip en gefladder nog allemaal…

Maar de leukste ontmoetingen waren deze met de mensen uit de buurt. Met weemoed denken we terug aan de praatjes en later glaasjes en trosjes in de schaduw van de weelderige ranken boven de stoep.

Een tijdje geleden ging de bel. Daar stonden de sympathieke verre buren die op het einde van de zomer ook al eens aanbelden om beleefd te vragen of ze niet een beetje druivenbladeren mochten plukken, want die konden ze wel gebruiken in hun Syrische keuken. We kregen onze bladeren terug, op een prachtige, geurige reuzeschotel, rijkelijk en op traditionele wijze gevuld met rijst, lamsvlees en kruiden. We waren zo verrast en vereerd met deze heerlijke feestmaaltijdl! We smulden nog lang van de verhalen en recepten uit verre landen, die we zonder onze geveltuin nooit te weten waren gekomen. De warme kennismaking kregen we er gratis bij.

Het deed me denken aan de mooie mooie reportage ‘Spijs en vree’ (2016) waarin ‘Vranckx-Nomaden‘ Ben Brumagne en Jesse Vander Meersch op pad gaan in Israël, één van de oudste conflictgebieden ter wereld, samen met zowel Joodse als Arabische experten in wilde eetbare planten. Ze tonen er hoe de natuur een vaste, universele waarde is die verschillen tussen mensen overbrugt, hoe voedsel mensen samen doet komen en een brenger van vrede is.

Bekijk de hele reportage hier.

Vele groensels,

Wilma en de vogels

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *

Verstuur reactie